Akıyordu su
gösterip aynasında söğüt ağaçlarını.
Salkımsöğütler yıkıyordu suda saçlarını!
Yanan yalın kılıçları çarparak söğütlere
koşuyordu kızıl atlılar güneşin battığı yere!
Birden
bire kuş gibi
vurulmuş gibi
kanadından
yaralı bir atlı yuvarlandı atından!
Bağırmadı,
gidenleri geri çağırmadı,
baktı yalnız dolu gözlerle
uzaklaşan atlıların parıldayan
nallarına!
Ne yazık ki ona dörtnal giden atların
köpüklü boynuna bir daha yatmayacak,
beyaz orduların ardında kılıç
oynatmayacak!
Nal sesleri sönüyor perde perde,
atlılar kayboluyor güneşin
battığı yerde!
Atlılar atlılar kızıl atlılar,
atları rüzgâr kanatlılar!
Atları rüzgâr kanat...
Atları rüzgâr...
Atları...
At...
Rüzgâr kanatlı atlılar gibi geçti hayat!
Akar suyun sesi dindi.
Gölgeler gölgelendi
renkler silindi.
Siyah örtüler indi
mavi gözlerine,
sarktı salkımsöğütler
sarı saçlarının
üzerine!
Ağlama salkımsöğüt,
ağlama,
Kara suyun aynasında el bağlama!
el bağlama!
ağlama!
*Valla, Kurda Yedirdin Beni & Ayşe Alatlı
Or’da Kimse Varmı?- III. Kitap
Everest Yayınları
1-4.Basım: 1993-22001, Boyut Yayınları
9.Basım: Temmuz 2018
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder