Hayat işte
Papatya gibi hüzünlü bazen,
Karanfil gibi yasta insan
Fakat bülbül güle nasıl aşıksa,
İşte insan da öyle aşık umuda…
Papatya gibi hüzünlü bazen,
Karanfil gibi yasta insan
Fakat bülbül güle nasıl aşıksa,
İşte insan da öyle aşık umuda…
Güvenecek ne sevgili ne de bir dost kaldı Felek sabret diye diye yıllarımı çaldı Günler birer yaprak yaprak dökülürken önümüzden Dudak büküp...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder